Hope

18 Okt

De meeste van de berichten op onze blog gaan over leuke onderwerpen, maar in dit bericht wil ik graag een wat zwaarder onderwerp bespreken.

Laatst zapte ik langs een programma over tienermoeders. Dat deed me denken aan een verhaal wat ik ooit in een tijdschrift heb gelezen.
In tijdschriften staan vaak verhalen van meisjes die erge dingen hebben gemaakt. Ze zijn op jonge leeftijd zwanger, hebben liefdesverdriet, zijn een dierbare verloren, weten niet meer wat ze met hun leven aanmoeten of zitten in een zware dip.
Maar dit meisje had dat eigenlijk allemaal meegemaakt.
Het verhaal sprak me aan omdat dit een heel ander verhaal is dan er meestal in die bladen staat.
En hoewel ik in een totaal andere situatie leef kan ik me heel goed voorstellen hoe het is voor haar.
Ik wil dit bericht even aan jullie laten lezen omdat het me erg aangreep.
Nou, ik zal jullie niet langer in spanning laten wachten.

‘ drie jaar geleden leerde ik een heel leuke jongen kennen. Het was een lieve, spontane en knappe jongen. Ik was smoorverliefd op hem en hij op mij. Ongeveer tien maanden geleden (…), en vier weken later was ik nog steeds niet ongesteld geworden. Dus deed ik een zwangerschapstest en toen bleek ik zwanger te zijn. Ik vertelde het hem. Hij vond het fantastisch. Daarna vertelde ik het mijn ouders. Die waren best wel boos, maar trokken na een tijdje weer bij en vonden het goed dat ik het kind wilde houden. We waren dolgelukkig. Ik begon steeds dikker en dikker te worden. De bevalling ging goed en ons lieve dochtertje was er voordat we het wisten. We wisten niet meteen een naam. Een paar uur later ging mijn vriend kleding halen, want we moesten nog een nachtje blijven in het ziekenhuis. Hij gaf me een kusje en ging de spulletjes halen. Ik zei nog: ‘doe voorzichtig, schat’. Onderweg lette hij niet op omdat hij zo gelukkig was. Toen gebeurde het. Hij werd aangereden en stierf. Na twee uur wachten werd ik ongerust. Ik belde zijn moeder op en ze vertelde wat er was gebeurd. Voor mij stortte de wereld in. Wat voor ons een sprookje leek, werd een nachtmerrie. Ik noemde ons dochtertje Hope. De pijn was vreselijk. Ik zag telkens beelden waarin Hope vroeg: ‘waar is papa?’. Nu, vijf weken later, zit ik nog steeds alleen thuis met Hope. Ik heb nergens meer behoefte aan en doe niks. Wat moet ik doen om niet meer zo hopeloos te zijn? ‘

Vreselijk verhaal, toch? Wat zouden jullie dit meisje adviseren? Ik ben erg benieuwd hoe het met haar is afgelopen. Hoe heeft ze het verwerkt? Hoe gaat het met de opvoeding van Hope? Zijn ze gelukkig samen en hebben ze weer zin in het leven, of zitten moeder en dochter allebei op een zwaar dieptepunt? Helaas zal ik het waarschijnlijk nooit weten.

Zo zie je maar dat het leven niet altijd over rozen gaat. Wat vonden jullie van dit bericht? Zullen we vaker dit soort dingen plaatsen of moeten we het toch maar bij de luchtige onderwerpen houden?

<3 niev.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: